Blue Monday is achter de rug: Zogenaamd de meest deprimerende dag van het jaar. Maar waar sta je nu? Uiteindelijk heeft dat weinig te maken met een concept als Blue Monday. Alsof motivatie collectief verdwijnt en plannen spontaan mislukken.
Maar plannen en goede voornemens falen zelden door een gebrek aan wilskracht.
Ze stranden omdat ze:
Dat geldt voor persoonlijke doelen, maar minstens zo sterk voor strategieën binnen organisaties.
Het jaar begint vaak goed. Er is energie, ambitie en het gevoel van een frisse start. Strategieën worden opgesteld, vaak netjes uitgewerkt in OGSM. Doelen, KPI’s, initiatieven: alles klopt.
Tot de dagelijkse realiteit terugkeert. De druk neemt toe. Prioriteiten schuiven. De waan van de dag wint terrein. En ongemerkt verdwijnt het plan naar de achtergrond.
Niet omdat het plan niet goed was. Maar omdat niemand het goed levend hield.
Motivatie voelt prettig, maar is geen betrouwbare basis voor resultaat. Ze is grillig en afhankelijk van omstandigheden. Wie zijn strategie laat leunen op motivatie, bouwt op drijfzand.
Succesvolle organisaties doen iets anders. Zij organiseren:
Jim Rohn zei zo mooi: “Motivation alone is not enough. If you have an idiot and you motivate him, now you have a motivated idiot.”
Motivatie moet het gevolg zijn van een consistente aanpak. En een consistente aanpak volgt pas na actie gekoppeld aan een heldere ambitie.
Ambitie is dus ook een belangrijk ingrediënt. Maar zonder vaste momenten van reflectie en bijsturing blijft het een intentie. Grote doelen najagen zonder helder ritme maakt dat deze vanzelf weer naar de achtergrond verdwijnen.
Wat werkt, is een vaste cadans:
Ritme maakt plannen robuust. Juist wanneer energie daalt of druk toeneemt.
OGSM helpt om focus aan te brengen. Het dwingt keuzes af en maakt strategie concreet. Maar OGSM is slechts het middel en dus nooit doel op zich. Het is wel een sterk gesprekskader.
De waarde zit in de vragen die je ermee stelt:
Zonder dat gesprek wordt OGSM een document. Correct, maar krachteloos.
Veel plannen mislukken niet omdat mensen niet hard werken, maar omdat alles belangrijk blijft. Te veel doelen, te veel initiatieven, te weinig focus.
Focus ontstaat pas wanneer je scherp kiest:
Zonder die keuzes is elk plan kwetsbaar voor urgentie van buitenaf.
Dit alles vraagt om iemand die het proces bewaakt.
Iemand die niet primair verantwoordelijk is voor de inhoud, maar juist voor de discipline.
Iemand die:
Zonder deze rol vervalt de strategie al snel in goede bedoelingen en voor je het weet ben je terug bij ad-hoc overleggen en elkaar bestoken met nieuwe actielijstjes die los staan van wat je wilt bereiken.
Het echte risico is dus het ontbreken van focus, structuur en ritme om structureel het gesprek te voeren.
Niet één keer per jaar. Niet op motivatie. Maar als vast onderdeel van hoe je samen stuurt.
Strategie faalt zelden door een slecht plan. Strategie faalt wanneer het gesprek erover stopt.
